กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายลมยามค่ำคืนยังคงพัดไม่หยุด แสงไฟภายในค่ายสั่นไหววูบวาบ ไอเย็นจากผืนป่าค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่กระโจมตามความมืดที่โรยตัวลงมา ลั่วหลีสาวเท้าเดินเข้าสู่กระโจมหลักอย่างเชื่องช้า ผู้ติดตามคนสนิทที่อยู่ด้านหลังปิดม่านลงอย่างเงียบเชียบ ตัดขาดไอหนาวและความไม่แน่นอนจากโลกภายนอก
นางไม่ได้รีบร้อนถอดเสื้อคลุมออก แต่ยืนอยู่หน้าโต๊ะ มองเงามายาของเข็มสำรวจประสาทวิญญาณที่ยังสลายไปไม่หมดในมือ ปลายนิ้วขยับเล็กน้อย คลื่นพลังจากเข็มสำรวจไหลเวียนอยู่กลางฝ่ามือ ราวกับยังคงพยายามปะติดปะต่อเค้าโครงของเขตอาคมลึกลับที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าทางตะวันออกเฉียงใต้
“พวกเขา...กำลังรอฉันอยู่”
นางพึมพำ เสียงแผ่วเบาราวกับสายลมที่พัดผ่านใบไม้แห้ง ทว่ากลับก่อให้เกิดระลอกคลื่นไร้รูปร่างขึ้นภายในกระโจม