กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รัตติกาลมืดสนิทราวกับหมึก เสียงลมพัดผ่านผืนป่าริมค่าย หมุนใบไม้แห้งสองสามใบให้ปลิววน ก่อนตกลงบนบันไดหินหน้ากระโจม ลั่วหลีนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ปลายนิ้วลูบไล้ขอบม้วนผ้าไหมเบา ๆ แสงสีทองเลือนรางลงแล้ว แต่ยังคงแผ่กลิ่นอายโบราณอันหนักอึ้งออกมา
นางไม่ได้หลับตาลงเลย นับตั้งแต่ผู้ส่งสารจากไปในคืนนั้น นางก็ไม่เคยได้หลับตาลงอย่างแท้จริงอีกเลย
“กุญแจชะตา...กุญแจแห่งจิตใจ...” นางพึมพำเสียงแผ่วเบา ราวกับเสียงนั้นดังมาจากส่วนลึกของห้วงกาลเวลาอันห่างไกล
ด้านนอกกระโจมมีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้น เป็นเสียงของผู้ติดตามคนสนิท ลั่วหลีเงยหน้าขึ้น แววตาคมกริบราวกับคมมีด แต่ไม่ได้แฝงความโกรธเคือง