กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงยามเช้าเริ่มจับขอบฟ้า ปราณวิญญาณของหงส์ทมิฬหลังจากผ่านพ้นมหันตภัยมาดูปลอดโปร่งเป็นพิเศษ ราวกับฟ้าดินทั้งผืนกำลังยืดเส้นยืดสายอย่างช้า ๆ ลั่วหลี่ยืนอยู่หน้าหน้าต่างห้องเงียบ ปลายนิ้วแตะขอบหน้าต่างเบา ๆ คลื่นพลังวิญญาณสายหนึ่งที่ไม่ชัดเจนสั่นไหวอยู่ในอากาศ เหมือนลมที่พัดผ่านผิวน้ำแต่กลับไม่ทำให้เกิดระลอกคลื่น
งานเฉลิมฉลองเมื่อคืนนี้แม้จะจบลงไปแล้ว แต่ความคิดของเธอยังไม่สงบลงอย่างแท้จริง เศษซากของยันต์อาคมที่ระเบิดออกนั้นยังคงอยู่ในแหวนมิติ สะท้อนกลิ่นอายที่ไม่ใช่ของขุมพลังใดที่รู้จัก ราวกับเป็นกระแสใต้น้ำที่ซึมผ่านมาจากอีกโลกหนึ่ง