กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สุดปลายหุบเขารอยแยก แสงตะวันยามอัสดงแดงฉานดุจโลหิต
ลั่วหลียืนอยู่ใจกลางค่ายกล ฝ่ามือแนบกับศิลาอุกกาบาตชิ้นสุดท้าย ไออุ่นที่หลงเหลือยังไม่จางหาย เป่ยหมิงหยวนกับเสวียนเฟิงต่างนำกำลังมุ่งหน้าไปยังจุดเชื่อมต่ออื่นแล้ว เหลือเพียงเธอที่เฝ้าพื้นที่แกนกลางซึ่งไม่มั่นคงที่สุดเพียงลำพัง กลิ่นอายชั่วร้ายที่ยังสลายไม่หมดลอยตลบอยู่ในอากาศ ราวกับตาข่ายไร้รูปร่างที่พันธนาการลมหายใจของเธอ
“ค่ายกลเริ่มทำงานแล้ว” เธอพึมพำเบา ๆ ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ลงบนแหวนวิเศษฟ้าดิน ทันใดนั้นคลื่นกระเพื่อมที่แทบสังเกตไม่เห็นก็แผ่ขยายออกไปอย่างเงียบงัน
ชั่วพริบตาถัดมา ฟ้าดินพลันแปรเปลี่ยน