กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ร่างสามร่างทะยานออกจากรอยแยกห้วงมิติ ชายเสื้อพลิ้วสะบัด ก่อให้เกิดกระแสมิติปั่นป่วน ครั้นปลายเท้าของลั่วหลีแตะพื้น แหวนวิญญาณฟ้าดินก็เปล่งแสงเรืองรองวูบหนึ่ง ดูดซับคลื่นมิติที่หลงเหลืออยู่จนหมดสิ้น
“โลกหงส์ทมิฬ...กลับมาแล้ว” เธอพึมพำเสียงเบา พลางเงยหน้ามองเส้นขอบฟ้า
มวลเมฆหนาทึบลอยต่ำเสียจนราวกับพร้อมจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ แนวเทือกเขาไกลออกไปพร่าเลือน ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นกำมะถันจาง ๆ นั่นคือร่องรอยการแพร่กระจายของภัยแฝง