กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงอรุณยังไม่จางหาย หมอกที่ชายค่ายยังห่อหุ้มกลิ่นคาวเค็มของเลือดจากศึกเมื่อคืนไว้ หลัวหลียืนอยู่บนก้อนหินที่แตกสลาย มองไปยังเงาร่างของภูเขาป่าที่ถูกอสูรปีศาจฉีกกระชากอยู่ไกล ๆ ปลายนิ้วของเธอขยี้ลวดลายปักที่ชายแขนเสื้อโดยไม่รู้ตัว
“พวกมันไม่ให้โอกาสเราหายใจหรอก” เธอเอ่ยเสียงเบา
เป่ยหมิงยวนเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ รอยไหม้บนชายเสื้อยังไม่ได้จัดการ แต่ก็ปกปิดความคมกริบระหว่างคิ้วและดวงตาของเขาไว้ไม่ได้ เขากวาดตามองเข็มทิศดวงดาวในมือหลัวหลี เสียงเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็ง “เวลาไม่มากแล้ว”
ในเตนท์ กระบะทรายถูกจัดวางไว้แล้ว หลายคนนั่งล้อมวง บรรยากาศหนักอึ้ง เสวียนเฟิงขมวดคิ้วจ้องสัญลักษณ์การจัดกำลังของศัตรูบนกระบะทราย ส่วนหลัวเฉินกำหมัดแน่น ข้อนิ้วขาวซีด