กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงอรุณยังมาไม่ถึง ราตรีดำมืดดุจหมึก โลลี่ยืนอยู่บนก้อนหินริมค่ายพักแรม ในมือกำป้ายคำสั่งที่เปล่งประกายสีน้ำเงินเข้มเอาไว้ แม้การลอบโจมตีเมื่อคืนจะจบลงแล้ว แต่จิตใจของเธอกลับยังไม่สงบลงแม้แต่น้อย
เป่ยหมิงยวนยืนอยู่ห่างจากด้านหลังเธอไปไม่กี่ก้าว สายตาสงบนิ่งกวาดมองผืนป่าภูเขาที่พังทลายอยู่ไกลออกไป กลิ่นอายของสัตว์อสูรยังไม่จางหาย กลิ่นคาวเลือดผสมปนเปกับกลิ่นเน่าเปื่อยลอยคลุ้งไปตามสายลม ชวนให้คลื่นไส้
“พวกมันไม่หยุดมือแน่” เขากล่าวเสียงต่ำ น้ำเสียงเย็นเยียบราวคมดาบ