กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงอาทิตย์ยามอัสดงดุจเลือด สาดส่องบนสันเขาอันกว้างใหญ่ ลมพัดใบไม้แห้งแหวกผ่านกำแพงที่พังทลาย ราวกับกำลังกระซิบถึงความลับที่ถูกฝังไว้พันปี
ลั่วหลีและพรรคพวกยืนอยู่ที่ขอบหน้าผา สายตามองผ่านเถาวัลย์ที่ซ้อนทับกัน ตกลงไปยังทางเข้าที่มืดมิดนั้น—ปากถ้ำที่มืดมิดดุจปากของสัตว์ร้ายที่อ้ากว้าง กลืนกินความเงียบงันของกาลเวลาและความอันตรายที่ไม่อาจหยั่งรู้
“ในที่สุดก็ถึงแล้ว” เสวียนเฟิงพูดเบา ๆ ในมือถือไม้สำรวจสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับกำลังตอบรับการเรียกหาของพลังโบราณบางอย่าง
เป่ยหมิงยวนยืนอยู่ข้างกายเธอ สายตาหรี่ลงเล็กน้อย: “ระวังตัวไว้หน่อย รู้สึกว่าที่นี่... ไม่ค่อยชอบมาพากล”