กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามค่ำคืนมืดมิด แสงจันทร์เสี้ยวเหมือนตะขอ ลมพัดผ่านยอดไม้ส่งเสียงหวีดหวิวเบา ๆ ลั่วหลียืนอยู่ที่ขอบหน้าผา มองลงไปยังป่าทึบเบื้องล่าง แววตาลึกล้ำและเยือกเย็น
แม้การไปเยือนวัดเต๋าจะไม่ได้จับตัวบุคคลลึกลับได้ แต่ผลกระทบของคำทำนายได้สร้างคลื่นยักษ์ในใจของเธอแล้ว การเคลื่อนตัวของดวงดาว บันทึกในแผ่นจารึกหยกโบราณ และประโยคที่ว่า “ความมืดมิดที่แท้จริงยังมาไม่ถึง”... ทุกอย่างกำลังชี้ไปที่จุดหนึ่ง—โบราณสถาน
เสวียนเฟิงเดินเข้ามาใกล้ นำเสื้อคลุมมาคลุมไหล่ให้เธอเบา ๆ “คุณตัดสินใจแล้วหรือ?”
ลั่วหลีไม่ได้หันกลับไป เพียงแต่พยักหน้า: “เบาะแสชี้ไปที่โบราณสถานแห่งหนึ่งลึกเข้าไปในเขตแดนตะวันตก ที่นั่นเคยเป็นเขตต้องห้ามที่ผู้ยิ่งใหญ่สมัยโบราณทิ้งไว้”