กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความมืดดุจน้ำหมึก เงียบสงัดไร้เสียง
ในวินาทีที่ประตูหินปิดลงอย่างรุนแรง ราวกับตัดขาดจากความวุ่นวายของโลกมนุษย์โดยสิ้นเชิง ทุกคนกลั้นหายใจตั้งสมาธิ ข้างหูเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงและเสียงหัวใจที่เต้นของกันและกัน ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่เก่าแก่และอับชื้น ผสมปนเปกับพลังโบราณบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ ทำให้รู้สึกหนาวสั่นไปถึงสันหลัง
“ทุกคนระวังตัว” ลั่วหลีพูดเบา ๆ ยกมือขึ้นอัญเชิญโคมวิญญาณที่มีแสงสีน้ำเงินจาง ๆ ออกมา ภายใต้แสงสลัว ทางเดินเบื้องหน้าค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้น