เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ราตรีมืดมิดดุจหมึก สายลมพัดพาความชื้นจากขุนเขาปะทะใบหน้า สมาชิกพันธมิตรต่างเตรียมพร้อมออกเดินทาง ขบวนทัพเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบและเคร่งขรึม หลัวหลียืนอยู่หน้าสุด สายตามุ่งมั่นทอดมองเข้าไปยังป่าลึกทางทิศตะวันออก ซึ่งเป็นทิศทางของ ‘กุยซวี’
“ทุกคนฟังให้ดี!” น้ำเสียงของนางใสกระจ่างดุจคมกระบี่ “เส้นทางข้างหน้าคงไม่ราบรื่น ทุกคนต้องระมัดระวังตัวให้ดี ห้ามประมาทเด็ดขาด”
เป่ยหมิงเยวียนควบม้ามาหยุดข้างนาง ก่อนเอ่ยถามเสียงเบา “คุณยังไหวหรือไม่? ลางบอกเหตุจากลูกแก้วคริสตัลเมื่อคืน... คุณเห็นอะไรใช่ไหม?”
หลัวหลีพยักหน้าเล็กน้อย แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรเพิ่มเติม ภาพเงาคนที่ปรากฏขึ้นภายในลูกแก้วคริสตัลนั้นคุ้นเคยเกินไป อีกทั้งยังหนักอึ้งเกินกว่าจะรับไหว นางไม่ต้องการเผยอารมณ์ต่อหน้าทุกคน และยิ่งไม่อยากให้ความกังวลนี้ส่งผลต่อขวัญกำลังใจของพวกเขา
“ไปกันเถอะ” นางกระตุกบังเหียนเบา ๆ ก่อนควบม้าเข้าสู่ป่าลึกเป็นคนแรก