เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลัวหลียืนอยู่ริมค่ายพัก มองไปยังเทือกเขาที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางเมฆหมอกเบื้องไกล สายลมพัดผ่านชายเสื้อของนาง ทำให้ปอยผมปลิวไสวไปสองสามเส้น และพัดพาความเหนื่อยล้าบางส่วนระหว่างคิ้วของนางให้จางหายไป
“ครบเวลาพักสิบห้านาทีแล้ว” นางหันกลับมา น้ำเสียงเย็นเยียบแต่แฝงพลังอำนาจที่ไม่เปิดโอกาสให้ใครโต้แย้ง “ทุกคนจัดขบวน เตรียมออกเดินทางต่อ”
เป่ยหมิงเยวียนเดินมาหยุดข้างนาง สายตากวาดผ่านป้ายคำสั่งของคนเสื้อคลุมดำที่อยู่ในมือนาง ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย “คำพูดที่คนผู้นั้นเอ่ยก่อนตายว่า ‘การพิพากษาแห่งชะตา’... คุณไม่รู้สึกว่ามันแปลกหรือ?”
หลัวหลีพยักหน้า แต่ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม ในใจของนางมีข้อสงสัยอยู่ก่อนแล้ว คนพวกนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ศัตรูธรรมดา แต่คล้ายเป็นส่วนหนึ่งของแผนการสมคบคิดที่ใหญ่กว่านั้น