กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลั่วหลียืนอยู่กลางลานโล่งในป่าที่ถูกห่อหุ้มด้วยราตรี มือยังกำขนนกสีดำเส้นนั้นไว้ ด้านหลังคือสมาชิกพันธมิตรที่เพิ่งหลุดพ้นจากการไล่ล่า หลายคนพิงลำต้นไม้หอบหายใจ เลือดที่ซึมออกจากบาดแผลสะท้อนแสงจันทร์เป็นสีแดงคล้ำ
“รักษาบาดแผลสำคัญกว่า” เธอเอ่ยเสียงเบา หยิบสมุนไพรโอสถหลายขวดออกมาจากช่องเก็บของในระบบ ยื่นให้เสวียนเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ
เป่ยหมิงยวนเดินเข้ามา สายตากวาดผ่านทุกคน คิ้วขมวดแน่น “ความเสียหายหนักกว่าที่คิด”
“หาที่ปลอดภัยพักฟื้นก่อน” ลั่วหลีพยักหน้า แววตาเย็นสงบ “อยู่ที่นี่นานไม่ได้”