กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลั่วหลียืนอยู่ริมป่าทึบ ปลายนิ้วยังบีบขนนกสีดำเส้นนั้น ฝ่ามือกำแน่นขึ้นเล็กน้อย เมฆดำกดทับ กระแสลมพัดใบไม้ร่วง ในอากาศยังหลงเหลือกลิ่นดินปืนและกลิ่นคาวเลือด
“พวกมันไม่ได้ถอย” เธอเอ่ยเสียงเบา “แต่เปลี่ยนที่รอเรา”
เสวียนเฟิงได้ยินก็ขมวดคิ้ว “หมายความว่า……ยังมีการซุ่มโจมตีอีก”
“สิบส่วนมีแปดเก้าส่วน” เป่ยหมิงยวนกำกระบี่ยาวในมือแน่น สายตากวาดรอบด้าน “กลิ่นอายร้อนระอุเมื่อครู่มาอย่างพิลึก ไม่เหมือนเวทวิชาธาตุไฟธรรมดา”