กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลมที่ทางออกโบราณสถานพัดผ่านเสาศิลาที่แตกหัก กระพือใบไม้แห้งไม่กี่ใบ ลั่วหลียืนอยู่หน้าสุดของขบวน สายตากวาดไปรอบด้าน เท้ายังไม่หยุด แต่สัญญาณเตือนในใจดังลั่น
เธอจำได้ว่าตอนจากมาเมื่อครู่ รอยเท้ายังสดใหม่ ราวกับมีคนเหยียบย่ำพื้นที่นี้ไว้ก่อนแล้ว แต่ตอนนี้ร่องรอยเหล่านั้นกลับเลือนราง ราวกับถูกเช็ดล้างอย่างจงใจ
“เสวียนเฟิง” เธอเรียกเสียงเบา “พาสองคนอ้อมไปด้านหลัง ตรวจดูว่ามีการซุ่มโจมตีซ่อนอยู่หรือไม่”
“เข้าใจแล้ว” เสวียนเฟิงพยักหน้า ร่างวาบหนึ่งก็จมเข้าสู่เงาในป่า