เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายตาของลั่วหลีจับจ้องดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นอย่างไม่กะพริบ หัวใจเต้นรัวราวกับเสียงกลอง นางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนจะพบว่ารูปร่างของสัตว์ยักษ์มหึมาตัวนี้ค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้นท่ามกลางม่านหมอก มันมีขนาดสูงใหญ่กว่าราชาหมาป่าเกล็ดหมึกถึงสองเท่า แขนขาทั้งสี่กำยำราวกับต้นไม้โบราณ แผ่นหลังปกคลุมด้วยเกราะกระดูกหนาหนัก ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนพื้นทำให้ผืนดินสั่นสะเทือนเบา ๆ
“นั่นมัน...เซินอี่วซู!” เสวียนเฟิงสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าเต็มปอด น้ำเสียงทุ้มต่ำและเคร่งขรึม “สัตว์อสูรระดับสูงสุดที่เล่าขานกันว่าอาศัยอยู่ในส่วนลึกของป่าหมอก แทบไม่มีใครเคยเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของมันมาก่อน”
เป่ยหมิงหยวนยกกระบี่ขึ้นขวางอยู่เบื้องหน้าลั่วหลีเพื่อปกป้องนาง แววตาเย็นชาเยียบเย็นดุจน้ำค้างแข็ง “ดูเหมือนพวกเราจะบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของมันแล้ว”