เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ประตูซากปรักหักพังค่อย ๆ เปิดออก พื้นที่มืดสลัวภายในราวกับกลืนกินแสงสว่างทั้งหมด ลั่วหลียืนอยู่หน้าประตู สัมผัสได้ถึงพลังเก่าแก่ลึกลับที่ถาโถมเข้ามาปะทะใบหน้า ด้านหลังของเธอ เป่ยหมิงเยวียนกับเสวียนเฟิงและคนอื่น ๆ เตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว แววตาของทุกคนฉายทั้งความระมัดระวังและความคาดหวัง
“เข้าไปกันเถอะ” เธอเอ่ยเสียงเบา ก่อนก้าวเข้าสู่ซากปรักหักพังเป็นคนแรก
หลังประตูเป็นทางเดินหินแคบยาว ผนังสองฝั่งสลักอักขระลึกล้ำที่ยากจะเข้าใจไว้จนเต็ม ทอแสงสีน้ำเงินจาง ๆ อย่างเลือนราง อากาศชื้นแฉะ อวลด้วยกลิ่นดินอ่อน ๆ และกลิ่นคาวโลหะซึ่งหลงเหลือมาจากกาลเวลาอันยาวนาน ทุกคนเดินหน้าอย่างระมัดระวัง เสียงฝีเท้าสะท้อนก้องอยู่ในทางเดินอันว่างเปล่า ทุกย่างก้าวราวกับกำลังเหยียบย่ำลงบนชีพจรแห่งกาลเวลา