กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลัวหลีก้าวเข้าไปในอุโมงค์ลึกล้ำนั้นก่อนใคร อิฐหินใต้เท้าส่องประกายสีเขียวอมเทาจาง ๆ ราวกับไม่เคยต้องแสงตะวันมาเป็นพันปี ผู้คนเบื้องหลังตามติดกันมา เสียงฝีเท้าก้องกังวานในอุโมงค์แคบ ๆ แฝงความอึดอัดและความตึงเครียดจากสิ่งที่ไม่รู้
“หลังประตูบานนี้... ซ่อนอะไรไว้กันแน่” เป่ยมิงหยวนเอ่ยเสียงเบา ในน้ำเสียงมีความอยากรู้ที่พยายามข่มไว้
เสวียนเฟิงปัดฝุ่นบนไหล่แล้วยิ้มกว้าง “ช่างมันเถอะ ไม่ว่าจะเป็นอะไร เราก็เข้ามาแล้ว จะกลับกลางทางก็ไม่ใช่เรื่อง”