กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ณ ปลายสุดของที่ราบ หมอกค่อย ๆ เลื้อยออกมาจากป่าทึบราวกับลิ้นงู สมาชิกพันธมิตรยืนอยู่ด้านนอกป่า มองผืนป่าห
“สถานที่แห่งนี้...” เสวียนเฟิงหรี่ตาพินิจเบื้องหน้า “เหมือนมุมหนึ่งที่ถูกกาลเวลาหลงลืม”
ลั่วหลียกมือขึ้นเล็กน้อย ลูกแก้วสีน้ำเงินเข้มปรากฏกลางฝ่ามือ ลูกแก้วสลายหมอกหมุนช้า ๆ อยู่เหนือปลายนิ้ว เปล่งแสงนุ่มนวล เธอหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วกล่าวเสียงเบา “เข้าไปเถอะ ระวังใต้เท้าด้วย”
ขบวนคนทยอยเดินตามกันเข้าสู่ม่านหมอกฟุ้งกระจาย ทันทีที่ฝ่าเท้าเหยียบลงบนพื้น ทัศนวิสัยอันแจ่มชัดก็ถูกหมอกหนาทึบกลืนกินในพริบตา กระทั่งบริเวณห่างออกไปเพียงสามก้าวยังพร่าเลือนจนยากจะแยกแยะ