กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดลงบนผิวน้ำทะเล ประกายคลื่นระยิบระยับราวกับผ้าโปร่งสีทองผืนหนึ่งที่กำลังพลิ้วไหวเบา ๆ ลั่วหลียืนอยู่ริมท่าเรือ ในมือถือประกาศทะเลสวรรค์สีเขียว ปลายนิ้วลูบไล้ขอบป้ายเบา ๆ สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังประหลาดที่แฝงอยู่ภายใน
เป่ยหมิงเยวียนยืนอยู่ข้างกายนาง สายตาสงบนิ่งทอดมองไปยังเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น “ลมเมฆกำลังแปรปรวน ถึงเวลาออกเดินทางแล้ว”
ไป๋จื่อยืดเส้นยืดสาย พลางยิ้มร่า “ในที่สุดก็จะไปแล้วหรือ? ฉันอยู่บนเกาะจนแทบจะเบื่อรากงอกแล้ว”
ส่วนเสวียนเฟิงกลับมีสีหน้าเปี่ยมด้วยความรู้สึก “แม้เกาะเซียนแห่งนี้จะดีเพียงใด แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงจุดพักระหว่างการเดินทางเท่านั้น เส้นทางที่แท้จริงยังรออยู่เบื้องหน้า”