กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลั่วหลีกำลังจะก้าวเท้าเดินต่อ เสียงคำเตือนของเสวียนเฟิงยังคงก้องอยู่ในหู ทว่าอักขระบนแท่นศิลาจารึกกลับสว่างวาบขึ้น แสงสีน้ำเงินจาง ๆ เลื้อยผ่านไปมาราวกับงู ปกคลุมร่างของเธอไว้
“ตู้ม——”
ศาลาหินทั้งหลังสั่นสะเทือนรุนแรง ผนังแตกออกจากกัน เศษหินร่วงหล่นลงมาเป็นแถบ พื้นดินแยกออกเป็นรอยแตกที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น ราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง
รูม่านตาของลั่วหลีหดวูบ สัญญาณเตือนภัยในใจดังลั่น ปลายเท้าแตะพื้นรีบถอยหลัง ทว่าอักขระเหล่านั้นกลับดูเหมือนมีชีวิตพุ่งตามมา พร้อมด้วยไอเย็นเยียบที่ตรงเข้าจู่โจมใบหน้าของเธอ!