กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความมืดมิดถาโถมเข้าใส่ศาลาหินดั่งสายน้ำ ร่างที่เลือนรางนั้นราวกับข้ามผ่านกาลเวลาอันยาวนานจ้องมองลั่วหลีอย่างเงียบเชียบ หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น เสียงกระซิบนั้นก้องอยู่ในหู: “เด็กน้อย……ในที่สุดเจ้าก็มา”
เป่ยหมิงหยวนบังอยู่ตรงหน้าเธอ หอกยาววางพาด มือจับแน่น แววตาเย็นเยียบดุจคมกระบี่ “อย่าไปฟังมันพูด รีบไป!”
คำพูดยังไม่ทันขาดคำ ศาลาหินทั้งหลังก็พังทลายลงอย่างกะทันหัน เศษหินร่วงหล่นลงมาอย่างหนัก ท่ามกลางฝุ่นตลบ ทั้งหมดถูกแรงปะทะจนกระเด็นออกไป