กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ร่างมายาของแม่ค่อย ๆ เลือนหายไปในเสาแสง คำพูดที่ยังไม่จบลงระหว่างริมฝีปากราวกับถูกลมตัดขาด ทิ้งไว้เพียงปริศนาที่ดังก้องดุจสายฟ้าฟาด
หลีเอ๋อร์ยืนนิ่งงัน เหย่หัวเผ่ยที่หน้าอกค่อย ๆ ตกลงมาอยู่ในอุ้งมือ อุณหภูมิเย็นเยียบ เธอสูดหายใจลึก ข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจ สายตากลับมาเด็ดเดี่ยวราวกับเหล็กกล้าอีกครั้ง
“...ห้ามรวบรวมให้ครบ? มิฉะนั้นจะปลุกอะไร?” เธอพึมพำเสียงต่ำ แต่ไม่มีใครตอบกลับ
เข็มนาฬิกาย้อนกลับอีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอย่างกะทันหัน: