กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ควันดินปืนเหนือหุบเขายังไม่ทันจางหายไปจนหมด ในอากาศยังคงอบอวลด้วยกลิ่นคาวหวานจากพลังวิญญาณที่หลงเหลือผสมปนเปกับปราณอาฆาตของสัตว์มาร ลั่วหลียืนอยู่บนผืนดินที่ถูกเผาจนกลายเป็นดินดำ ทอดสายตามองสนามรบที่ค่อย ๆ สงบลงอยู่ไกล ๆ ทว่าภายในใจกลับไม่มีความรู้สึกผ่อนคลายแม้แต่น้อย
นางก้มมองเศษม้วนคัมภีร์ลับในมือ ปลายนิ้วสั่นไหวเล็กน้อย
“คนที่เจ็ด... คือใคร?”
เป่ยหมิงเยวียนยืนอยู่ด้านหลังนาง สายตาสงบนิ่งดุจผิวน้ำ “กำลังคิดอะไรอยู่?”