เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รองผู้อำนวยการต่งใจหายวาบ เริ่มรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาบ้างแล้ว——
[ให้ตายสิ ไอ้เด็กนี่ทำไมไม่เล่นตามบทวะ]
[ปกติฉันขู่แกนิดหน่อย แกก็ควรจะยอมอ่อนข้อให้แล้วไม่ใช่เหรอ]
[ทำไมไม่กลัวถูกไล่ออกเลยสักนิด]
ความจริงแล้วเขาไม่มีอำนาจนั้นเลย เพราะบ้านพักในเรือนสี่ประสานหงซิงส่วนใหญ่เป็นของโรงงานเหล็กกล้า ซึ่งฝ่ายพลาธิการเป็นผู้จัดสรรทั้งหมด สำนักงานเขตทำหน้าที่เพียงดูแลจัดการชีวิตความเป็นอยู่ประจำวันของผู้อยู่อาศัยเท่านั้น
ทันใดนั้นรองผู้อำนวยการต่งก็ไปไม่เป็น ให้ตายสิ ข่มขู่ตั้งนานสองนาน สุดท้ายเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองไม่มีอำนาจจัดการเรื่องบ้านพักของหมอนี่ แบบนี้ไม่เท่ากับเหนื่อยเปล่า แถมยังถูกมองเป็นตัวตลกหรอกเหรอ
เขารู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างมาก แต่จะเสียเชิงไม่ได้ จึงได้แต่ฝืนยิ้มแหย ๆ หันกลับไปมองอี้จงไห่
“สหายอี้จงไห่ คุณยังมีเรื่องอะไรที่ยังไม่ได้อธิบายให้สหายสวี่ต้าเม่าเข้าใจชัดเจนอีกไหม”
ความหมายก็คือ ตาอี้ ถึงตาแกออกโรงแล้ว!
อี้จงไห่นั่งตัวตรงอย่างสงบเสงี่ยม เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่รีบร้อน “สวี่ต้าเม่า การไล่นายออกไปเป็นมติของลานบ้านเรา สำนักงานเขตแค่มาช่วยไกล่เกลี่ยเท่านั้น”