เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“คนที่พูดถึงก็คือแกนั่นแหละ! สวี่ต้าเม่า แกยังจะหัวเราะอะไรอีก!”
“ต่อหน้าต่อตารองผู้อำนวยการต่ง แกยังจะทำตัวไร้สาระได้อีกเหรอ?”
อี้จงไห่อาศัยบารมีที่รองผู้อำนวยการต่งนั่งอยู่ด้วย เริ่มได้ใจจนลืมตัว คำพูดคำจาจึงเชือดเฉือนรุนแรงขึ้นเล็กน้อย
ทว่าสวี่ต้าเม่ายังคงยิ้มระรื่น “โอ้ ฉันยิ้มแล้วมันทำไมเหรอ? ผิดกฎหมายหรือไง?”
“อี้จงไห่ ลุงก็ไม่ต้องมาทำท่าโวยวายเสียงดังหรอก มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เลย ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของลุง ใครบ้างจะดูไม่ออก?”
“ก็แค่ทำให้ลุงเสียหน้า เลยคิดจะแก้แค้นไม่ใช่หรือไง?”
“มาสิ! มาทำร้ายกันให้พังไปข้างเลย! ฉันนั่งอยู่ตรงนี้แหละ ลุงมีไม้เด็ดอะไรก็งัดออกมาเลย!”
พูดจบ สวี่ต้าเม่ายังล้วงเอาสาลี่หอมจากฝั่งมาดากัสการ์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อหลายลูก ลูกเล็ก ๆ แต่น้ำเยอะมาก แถมยังหวานฉ่ำ
ตัวเขากัดกินเองลูกหนึ่ง แล้วโยนให้กวงเทียน กวงฝู รวมถึงเหออวี่สุ่ยคนละลูก ก่อนจะนั่งกินกันอย่างเปิดเผยไม่เกรงใจใครตรงนั้นเลย