เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แก?!”
พอถูกสวี่ต้าเม่าตวาดใส่แบบนี้ เหยียนเจี่ยเฉิงก็ตกใจจนผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่การมาเสียท่าต่อหน้ารุ่นน้องอย่างหลิวกวงเทียน หลิวกวงฝู และเหออวี่สุ่ย ทำให้เขารู้สึกเสียหน้าอย่างมาก
“ได้! แกแน่จริง! รอดูว่าเดี๋ยวพวกคุณลุงจะจัดการแกยังไง!”
“เหอะ!”
ว่าแล้วก็สะบัดหน้าเดินหนีไปทันที
เดิมทีพวกคุณลุงทั้งหลายกำลังปรึกษากันอยู่ว่าจะจัดการกับสวี่ต้าเม่ายังไงดี จู่ ๆ ก็มีกลิ่นหอมของอาหารทะเลลอยโชยมา ทุกคนต่างก็น้ำลายสอจนแทบทนไม่ไหว
คุณยายหูหนวกเองก็เพิ่งออกจากโรงพยาบาลมาแล้ว แต่ยังไงแกก็เพิ่งปะทะกับสวี่ต้าเม่ามาหมาด ๆ ไม่มีหน้าจะเดินไปขอกินหรอก บ้านตระกูลเจี่ยยิ่งแล้วใหญ่ มีเพียงเจี่ยจางซื่อที่นั่งด่าสาปแช่งอย่างชั่วร้ายอยู่ตรงนั้น แต่แกก็รู้ดีว่า ขืนเดินไปขอกินตอนนี้สวี่ต้าเม่าไม่มีทางให้แน่นอน รังแต่จะโดนด่ากลับมาอีกชุดเสียเปล่า ๆ
อีกอย่าง เพื่อการประชุมใหญ่ทั้งเรือนในคืนนี้ อี้จงไห่ก็ไม่มีทางปล่อยให้คนพวกนี้ไปก่อเรื่องให้ยุ่งยากขึ้นในตอนนี้เด็ดขาด
ดังนั้น สุดท้ายจึงมีเพียงเหยียนเจี่ยเฉิงที่อาสารับหน้าที่นี้ไป เพราะคิดว่าตัวเองกับสวี่ต้าเม่ายังพอมีไมตรีต่อกันอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นทุกครั้งที่สวี่ต้าเม่ากลับมาจากฉายหนัง ทำไมถึงเอาเห็ดแห้ง พริกแห้ง มาฝากเหยียนปู้กุ้ยเป็นพวง ๆ นั่นไม่ใช่เพราะให้ความเคารพบ้านตระกูลเหยียนของพวกเขาหรอกหรือ?
แล้วผลลัพธ์ล่ะ?