เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
[เวรเอ๊ย! ซวยแล้ว!]
เพิ่งขว้างหมอนออกไป สวี่ต้าเม่าก็รู้สึกเสียใจทันที ตอนนี้เขามีพละกำลังมหาศาลนะ!
แต่พอนึกได้ว่าเมื่อกี้ไปวุ่นวายอยู่บนดวงจันทร์ตั้งนาน ฤทธิ์ของน้ำยาฟื้นฟูกำลังขวดนั้นก็หมดไปนานแล้ว และเขาก็ลงมาหลังจากที่หมดเรี่ยวหมดแรงแล้วด้วย
บวกกับของที่ขว้างออกไปก็เป็นแค่หมอนบนเตียง……
คงไม่ปาคนตายหรอกมั้ง?
“ขาของฉัน! ขาของฉันโอ๊ย!”
ได้ยินเสียงร้องไห้โฮของอีกฝ่าย ยืนยันได้ว่ายังไม่ตาย สวี่ต้าเม่าถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ฟังปุ๊บก็รู้เลยว่านี่คือเจ้าเด็กปั้งเกิ่งหัวขโมยตัวแสบ ถึงขั้นกล้ามาขโมยของถึงบ้านเขาเลยเหรอ?
ดีนะที่ข้างตัวไม่มีแก้วน้ำหรือของแข็งอย่างอื่น ไม่อย่างนั้นเมื่อกี้นี้ มีหวังปาคนตายคาที่แน่!
ขอแค่ข้างมือมีหมั่นโถวแป้งข้าวโพดสักลูก แกได้ตายแน่ ๆ! บ้าเอ๊ย แกนี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ!