เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สวี่ต้าเม่ายังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร หลี่หมิงเหม่ยก็หันไปตวาดใส่เหล่าผู้เฒ่าพวกนั้นเสียงดังลั่น——
“%¥#u0026**u0026%#!”
ทันใดนั้น ทุกคนก็พากันเงียบกริบลงทันที ไม่ว่าสีหน้าจะดูย่ำแย่เพียงใด แต่ในวินาทีนี้พวกเขาล้วนจำต้องยอมจำนนภายใต้อำนาจบารมีของหลี่หมิงเหม่ย
สวี่ต้าเม่าหรี่ตาลงเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้ ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ!
“สิ่งนี้ ขอท่านโปรดรับไว้ มันคือโฉนดที่ดินบรรพบุรุษของเผ่าเรา พวกเราไม่อาจรักษามันไว้ได้อีกต่อไปแล้ว……”
สวี่ต้าเม่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บมันเข้าไปในมิติเก็บของโดยตรงพลางกล่าวว่า “ฉันไม่เข้าใจหรอกนะว่าเธอหมายความว่ายังไง แต่โฉนดที่ดินพวกนี้ดูท่าทางจะสำคัญมาก ฉันจะช่วยเก็บรักษาเอาไว้ให้ก่อน เมื่อไหร่ที่พวกเธอต้องการ ฉันจะเอามาคืนให้”
บางทีอาจเป็นเพราะสวี่ต้าเม่าพูดประโยคยาวเกินไป พวกเขาจึงต้องช่วยกันปะติดปะต่อคำพูดอยู่หลายคนกว่าจะเข้าใจความหมาย จากนั้นดวงตาของทุกคนก็พลันเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันที!
บรรยากาศรอบด้านกลับมาคึกคักมีชีวิตชีวาอีกครั้ง ทุกคนต่างพากันพูดจาภาษาถิ่นพึมพำเซ็งแซ่ ดูเหมือนจะเป็นคำชื่นชมและเยินยอสวี่ต้าเม่า ทว่าสวี่ต้าเม่าฟังไม่รู้เรื่อง รู้สึกเพียงแค่ปวดหัวตุบ ๆ เท่านั้น
เขาโบกมือลาเตรียมจะเดินจากไป ทว่าเพิ่งจะก้าวเท้าออกไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงถอยหลังกลับมาอีกหนึ่งก้าว