เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ที่หน้าประตูห้องโถงใหญ่ เหออวี่สุ่ยที่เนื้อตัวมอมแมมทรุดเข่าลงกับพื้นพร้อมเสียงร้องไห้โฮ เบื้องหลังของเธอมีหลิวกวงเทียนที่ยังสูดน้ำมูกฟืดฟาดเดินตามมา ส่วนอีกด้านคือฉินจิงหรูที่แก่แดดเกินวัย
“คนชั่ว นายทำเรื่องเลวร้ายอะไรอีกแล้วใช่ไหม พี่สาวบอกฉันมาเลย ฉันจะแก้แค้นให้พี่เอง!” ฉินจิงหรูเอ่ยพลางดึงตัวเหออวี่สุ่ยไว้ พลางถลึงตาจ้องสวี่ต้าเม่าอย่างเอาเรื่อง ทว่าเหออวี่สุ่ยกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย
สวี่ต้าเม่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาเคยคิดไว้เหมือนกันว่าอี้จงไห่กับพวกจะตามมาถึงหมู่บ้านฉินเจียถุนหรือไม่ เพราะหากตั้งใจสืบจริง ๆ ย่อมสืบเจอได้ไม่ยาก เนื่องจากตารางการออกฉายภาพยนตร์นอกสถานที่ของเขามีบันทึกไว้อย่างชัดเจนในฝ่ายประชาสัมพันธ์
แต่คิดคำนวณมาสารพัด กลับนึกไม่ถึงว่าจะเป็นเหออวี่สุ่ยที่วิ่งมาหาถึงที่นี่ ดูจากขากางเกงที่เปรอะเปื้อนโคลนของเธอกับหลิวกวงเทียน รวมถึงรองเท้าที่เปียกชุ่ม เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนเดินเท้ามาตลอดทาง
นี่มันปี 1958 ต่อให้นั่งรถประจำทางมาแล้วค่อยเดินต่อ ทั้งคู่ก็ต้องใช้เวลาเดินทางไม่ต่ำกว่า 6 ชั่วโมงแน่นอน ขนาดเขาปั่นจักรยานมายังใช้เวลาเกือบ 3 ชั่วโมง!