เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“คุณ——”
“ก็ได้! ถือเสียว่าที่ฉันเปิดผ้าห่มคุณเป็นความผิดของฉันเอง! ฉันขอโทษ! ถือว่าเราหายกันแล้ว!”
ฉินจิงหรูกัดฟันกรอด เท้าสะเอวพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ทว่าสายตาที่หลุกหลิกไปมานั้นกลับฟ้องถึงความร้อนตัวของเธอในเวลานี้อย่างชัดเจน
สวี่ต้าเม่าหัวเราะทั้งที่ยังฉุน “อะไรเรียกว่าหายกัน ฉันนอนอยู่บนเตียงดี ๆ ถูกเธอเปิดผ้าห่มจนเห็นหมดทั้งตัว เธอพูดขอโทษคำเดียวก็หายกันแล้วหรือ”
“อีกอย่างเธอขอโทษแล้วหรือ นี่มันท่าทางของคนขอโทษตรงไหนกัน”
[อย่างน้อยฉันก็ต้องได้เห็นเธอเปลือยล่อนจ้อนสักรอบถึงจะเรียกว่าหายกันจริงไหม]
[เฮ้ย ๆ ๆ ๆ ไม่ได้ ๆ ——รออีกสักหลายปีค่อยว่ากัน ตอนนี้ขืนมีความคิดแบบนี้เข้าไปนอนคุกขั้นต่ำ 3 ปีไม่จำกัดเพดานแน่!]
ฉินจิงหรูทำท่าทางเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย โบกไม้โบกมือทั้งที่หน้ายังแดงก่ำ “เรื่องพวกนั้นมันเรื่องเล็กน้อย! ไม่สำคัญหรอก!”
“ฉันแค่จะถามคุณ! เมื่อวานทำไมคุณถึงตีน้าจาง! แถมยังตีเธอจนร้องโหยหวนขนาดนั้น!”
“เมื่อวานคนที่หลอกและจับคุณมัดคือฉัน มีอารมณ์โกรธก็มาลงที่ฉันนี่!”