ตอนที่ 52 ไม่ออกจากบ้านหนึ่งปี คนทั้งถนนเปลี่ยนไปหมด

เอ่อ ถ้าเพื่อนบ้านกลายเป็นเพื่อนกันแล้ว ต่อไปเวลาเธอทำเตาระเบิดก็ไม่ต้องให้พ่อออกไปขอโทษใครทั้งวันอีก เจียงซูซูคิดแบบนี้แล้วกลับรู้สึกว่าการเปลี่ยนเพื่อนบ้านครั้งนี้ก็ไม่เลวเลย

ดังนั้น เธอจึงพยักหน้ายิ้ม ๆ “เราก็นับว่าเป็นเพื่อนกันแล้ว การดูแลกันก็เป็นเรื่องที่ควรทำ”

เพื่อนงั้นหรือ หลิงจวินเงียบไป

เจียงเฟิงมองคนหนึ่งที่เหมือนนกยูงรำแพนหางจนเห็นชัดว่าเริ่มมีใจ กับอีกคนที่จิตใจสงบนิ่งยังไม่เปิดจุดชีพจร มองสองคนนี้แล้วก็อยากเอามือปิดหน้า

ถึงเขาจะพอใจลูกเขยคนนี้มาก แต่ถ้าลูกสาวไม่ชอบ เขาก็ต้องสนับสนุนความคิดของเธอแน่ ๆ ……เฮ้อ ช่วยได้ก็ช่วยไปก่อน

เจียงเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก็แกล้งขมวดคิ้วดุว่า “ซูเป่า พูดอะไรไร้สาระ”