กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซือเฉินที่เพิ่งก้าวเท้าออกไปได้ยินคำนี้ ถึงกับเซไปก้าวหนึ่งจนเกือบล้ม ส่งสายตามองหลิงจวินอย่างแปลก ๆ
จอมพลเองก็เงียบไปด้วย…เมื่อเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงกะทันหันของหลานชายที่ปกติเย็นชาและพูดน้อย เขารับไม่ได้อยู่บ้าง
หลิงจวินเตรียมจะจากไปจริง ๆ เขาดึงเก้าอี้ออกแล้วลุกขึ้นยืน เดินไปได้สองก้าวก็หยุดลงอีกครั้ง
“จริงสิ ท่านตา ท่านไม่เคยสงสัยมาตลอดไม่ใช่หรือว่ากระบี่ปลิดชีพเทพมาจากไหน อืม…ก็ของที่หลานสะใภ้ที่ท่านกำหนดไว้หลอมสร้างขึ้นไง”
เขาดึงซือเฉินเข้ามา กระซิบข้างหูเสียงเบา “…หลังเล่าจบแล้วก็กำชับเรื่องที่ต้องเก็บเป็นความลับให้เรียบร้อยด้วย”