กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงซูซูเห็นเขาไม่แสดงสีหน้าและไม่พูดอะไร ก็ตะโกนถามอย่างไม่เข้าใจ “หลิงจวิน”
เจียงเฟิงไอเบา ๆ ทำทีเหมือนไม่ตั้งใจตบไหล่เหลียงโหย่วอวี่ ชมว่า “ไม่กี่วันไม่เจอ เสี่ยวโหย่วอวี่สูงขึ้นอีกแล้วนะ”
เหลียงโหย่วอวี่หัวเราะเขิน ๆ “คุณอา ผมสูงกว่าคุณอาแล้วนะ”
เจียงเฟิง: ...แกมันเด็กโง่!
หลิงจวินกระตุกมุมปาก ดึงมุมปากยิ้มอย่างฝืน ๆ “เรื่องหุ่นยนต์ไม่ยาก แต่จู่ ๆ ผมก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้”
เขาหันไปมองเจียงเฟิง พูดราวกับไม่ใส่ใจ “ผมจำได้ว่าพ่อเคยบอกให้ผมมาบ่อย ๆ ลองชิมฝีมือทำอาหารของคุณให้ดี ๆ”
เจียงเฟิงชะงัก เขาเคยพูดอย่างนั้นหรือ