ตอนที่ 114 สิ่งที่นายมีพวกเราก็มี

เหลิ่งซือเหนียนใช้วิชาย่นปฐพี หมุนเวียนเคล็ดวิชามรดก แล้วพุ่งไปยังพงหญ้าที่อยู่ไกลออกไป

เขาจำได้ว่าตรงนั้นเป็นแหล่งพืชน้ำ บนก้อนหินด้านในมีตะไคร่น้ำขึ้นอยู่มาก ลื่นมากทีเดียว

หลังจากผ่านไปสิบกว่าวินาที ในที่สุดเหลิ่งซือเหนียนก็มองเห็นมู่เหอ

“เหอเหอ”

มู่เหอกำลังนั่งอยู่บนก้อนหินเรียบก้อนหนึ่ง พลางพิจารณารากกกดอกธูปในมืออย่างละเอียด

มันเป็นรากที่ยาวที่สุดซึ่งถังจิ่งเพิ่งถอนขึ้นมาจากโคลน เพราะเติบโตแผ่ขวางอยู่ใต้ดิน จึงมีลำต้นค่อนข้างอวบใหญ่

มู่เหอจำได้ว่าในรากของมันมีแป้งอยู่มาก ดังนั้นมันจึงเป็นวัสดุชั้นดีสำหรับหมักสุรา

เธอให้ลั่วเฉินกับคนอื่น ๆ ขุดเพิ่มไว้แล้ว รอกลับไปมีเวลาเมื่อไร เธอจะเริ่มหมักสุรา