ตอนที่ 113 สองเสียง “ปังปัง

ลั่วเฉินยืนตัวตรงพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ทันใดนั้นหลุมเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลก็มีก้อนโคลนลอยละลิ่วออกมาอีกหลายก้อน

แล้วมันก็ตกใส่กางเกงของเขาอย่างพอดิบพอดีอีกครั้ง

ลั่วเฉินหน้าดำคร่ำเครียด ที่แท้ก็มุดลงไปอยู่ในหลุมนี่เอง

เขาปัดกางเกงไปพลางเดินเข้าไปใกล้หลุมเล็ก ๆ พอก้มหน้าลงไปดูก็เห็นไก่พลังชีวิตกำลังคาบปลาตัวเล็กขุดหลุมอยู่อย่างขยันขันแข็ง

ขาเล็ก ๆ ของมันตะกุยดินบนพื้นสามที รวมดินโคลนเป็นกอง จากนั้นก็โก่งก้นออกแรงดีด ก้อนดินทั้งก้อนจึงลอยกระเด็นออกมา กระจัดกระจายไปทั่วกลางอากาศ

ลั่วเฉินก้มมองกางเกงตัวเอง ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเศษโคลนพวกนี้ถึงได้พุ่งมาแรงขนาดนี้