ตอนที่ 2 หวาหวา

ระหว่างทางพบเห็นนักเก็บของป่ามากขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนต่างแบกกระสอบป่านและตะกร้าสะพายหลัง รีบร้อนมุ่งหน้าเข้าเมืองอย่างระแวดระวัง

ช่วงนี้พวกเขาออกจากบ้านเร็วขึ้นเรื่อย ๆ และแหล่งเก็บเกี่ยวที่ไปก็อยู่ไกลขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน

เพราะพืชปนเปื้อนระดับกลางนอกเมืองมีจำนวนลดลง

เหตุใดจึงพูดถึงพืชปนเปื้อนระดับกลางน่ะหรือ เพราะพืชปนเปื้อนระดับต่ำไม่ได้ถูกพบในพื้นที่รกร้างมานานกว่าสิบปีดวงดาวแล้ว

ส่วนพืชปนเปื้อนระดับสูง หากกินเข้าไปก็ถึงตาย ไม่มีใครคิดสั้นถึงขั้นกินพืชปนเปื้อนสูงหรอก

ดวงดาวที่มู่เหอทะลุมิติมาอยู่แห่งนี้เรียกว่าดาว 8864

มันอยู่ห่างไกลจากศูนย์กลางระหว่างดวงดาวอย่างมาก จนต้องใช้ชุดตัวเลขมาตั้งชื่อดวงดาวแห่งนี้

มลพิษในดินของที่นี่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่รังสีดาวฤกษ์ก็ทวีความรุนแรงขึ้นเช่นกัน

ในฤดูร้อนจัด เหล่านักเก็บของป่าจะไม่อยู่ข้างนอกในช่วงเที่ยงวัน

หากผิวหนังถูกแสงจากดาวฤกษ์ส่องกระทบ อย่างเบาก็จะแดงบวมและลอกเป็นแผ่น ๆ อย่างหนักก็อาจเน่าเปื่อยจนเป็นแผล ทำให้เจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว