เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 วาสนาเซียนแห่งสุสานศาสตรา
ฟ้าดินแปรสี ลมพัดทรายปลิว หินลอยว่อน
หมอกขาวหนาทึบที่แผ่ปกคลุมพงไพรหมอกพิษสลายไปจนหมด มองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าอสูรแมลงที่อ่อนแอในระยะไกลระเบิดร่างตาย
ส่วนอสูรแมลงขนาดมหึมากลับซุ่มตัวอยู่ในตำแหน่งลับตา ซึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลนัก พวกมันสูดหายใจอย่างตะกละตะกลาม ใบหน้าเผยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม
พิสดารถึงขีดสุด!
ทว่าเมื่อหลินฝูเก็บหม้อเหล็กกลับเข้าไปในกำไลเก็บของ กลิ่นหอมชวนกินของน้ำแกงเนื้อในพงไพรหมอกพิษก็ค่อย ๆ จางหาย อสูรแมลงเหล่านั้นก็ทยอยกลับคืนสู่สภาพปกติ ดวงตากลับมาปลอดโปร่ง
อวิ๋นชิงเหยาสังเกตเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นรอบด้าน จึงอดกังวลอยู่ลึก ๆ ไม่ได้
หลินฝูกลับไม่ได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้ นางรู้เพียงว่าซ่งอวิ๋นไคกำลังจะเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐานกะทันหัน พวกเขาคงยังไปไหนไม่ได้อีกพักใหญ่