กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14 ข้าคล้ายจะ…ทะลวงขั้นแล้ว
ซ่งอวิ๋นไคเพียงรู้สึกว่าคนพวกนี้ช่างขวางหูขวางตายิ่งนัก ไม่อยากมองพวกเขาแม้แต่ชั่วขณะ สีหน้าบูดบึ้งด้วยความโมโห
หลินหลานนั่งปรับลมปราณอยู่ พอได้ยินเสียงทะเลาะกันก็ลืมตาขึ้น หยิบขวดกระเบื้องสองใบออกจากถุงเก็บของแล้วยื่นให้ฉินฮ่าว “ข้ามีโอสถปี้กู่กับโอสถถอนพิษอยู่มากพอ เจ้าเอาไปแบ่งให้ศิษย์น้องชายหญิงและเหล่าศิษย์น้องหญิงเถิด”
ฉินฮ่าวเทโอสถปี้กู่หนึ่งเม็ดกับโอสถถอนพิษหนึ่งเม็ดเข้าปาก ก่อนมองไปทางผู้บำเพ็ญเพียรฝั่งหลินฝูอย่างหยิ่งยโส “ผู้ใดต้องการโอสถปี้กู่กับโอสถถอนพิษ รีบมาทางนี้”
ซ่งอวิ๋นไคยิ่งโมโห “พวกเราศิษย์สามัญที่เพิ่งเข้ามาใหม่ แม้แต่หญ้าถอนพิษยังแบ่งกันไม่พอ แต่ศิษย์หอปรุงโอสถคนหนึ่งกลับครอบครองโอสถถอนพิษไว้มากมายเพียงนี้”