เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 16 ผูกพันธสัญญาสำเร็จ
หลินฝูคลำศีรษะตรงที่ถูกฟาดจนปูดเป็นลูกโต
นางเงยหน้าขึ้น เห็นกิ่งก้านของต้นไม้แห้งเหี่ยวบดบังฟ้าคลุมตะวัน ลำต้นเดี่ยวกลับแผ่กิ่งก้านราวป่า ตั้งตระหง่านสูงชะลูด ดูคล้ายตายแห้งไปแล้ว ทว่ากลับเหมือนซุกซ่อนพลังชีวิตไว้ลึก ๆ
มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่เฝ้าประตูประหนึ่งเทพพิทักษ์ ทว่ากลับดูไร้ชีวิตจนผู้คนมองข้ามได้โดยง่าย
สายลมพัดมาก็มิไหว ฝนกระหน่ำก็ไม่เอน สรรพสิ่งมิอาจกล้ำกราย
ศีรษะเจ็บปวดอย่างหนัก หลินฝูเตะกิ่งไม้แห้งท่อนนั้นไป “แม้แต่เจ้าก็ยังรังแกข้า!”
แต่กิ่งไม้แห้งท่อนนั้นราวกับมีดวงตา มันอาศัยแรงเตะของนางพุ่งไปชนก้อนหินเบื้องหน้า ก่อนกระเด้งกลับมาตีศีรษะนางอีกครั้ง
ตรงตำแหน่งเดิมที่เพิ่งถูกฟาดไปเมื่อครู่
หลินฝู “......”
นางอยากร้องไห้ น้ำตาเอ่อคลอในดวงตา