142

บทที่ 142 – รวมตัวกันที่วัดร้าง

ฉินเหิงกับฉินเซิ่งฉวยโอกาสยามฟ้ายังไม่มืดสนิท ออกไปเก็บฟืนรอบนอก ส่วนฉินเจาอยู่เฝ้าสตรีและเด็กๆ ภายในบ้านร้าง ฤดูนี้ แทบไม่มีฟืนแห้งสนิท ส่วนใหญ่จะฝังอยู่ใต้หิมะ เหลือแค่ปลายไม้โผล่ให้เห็นด้านนอก ทว่าฟืนเหล่านั้นก็ไม่รอดสายตาสองพี่น้องฉิน พากันหักเป็นท่อน ๆ นำกลับมา ส่วนที่แห้งก็นำมาใช้ทันที ส่วนที่เปียกก็วางไว้ข้าง ๆ เพื่อให้แห้ง เผื่อคนที่จะมาใช้ต่อ มีเจ้าหน้าที่คุมพวกเขาอยู่ห่าง ๆ เพื่อควบคุมดูแล ฉินเหิงได้โอกาสกระซิบกับน้องชาย

“อาเซิ่ง ข้าจะถามเจ้าเรื่องหนึ่งนานแล้ว — ตั้งแต่เมื่อไรเจ้าถึงโชคดีจนออกไปเดินเล่นก็เจอของตกใส่มืออีก?”

ขณะแซะขนห่านป่าตัวก่อนหน้านั้น พวกเขาสังเกตเห็นว่ามันมีรอยบาดเล็กน้อย จึงไม่สะดุดตาเท่าไร