104

บทที่ 104: ผลตอบแทนของการลงทุน

ระหว่างเดินกลับไปยังเรือนหน้า ฉินเหิงไม่รู้ตัวว่าตัวเองเดินช้ากว่าฉินเซิ่งอยู่สองช่วงก้าว สายตาจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังตรงสง่าของน้องชาย… อาเซิ่งของเขา ช่างหล่อเหลาเปี่ยมสง่าดั่งต้นหยางขาวสูงตระหง่าน

เมื่อเขาเดินช้าลง ฉินเซิ่งก็รู้ตัว หันหลังกลับมาถามด้วยความแปลกใจ “พี่ใหญ่?”

ฉินเหิงยกมือขึ้นตบไหล่เขาเบา ๆ “อาเซิ่ง ข้าขอบใจเจ้า”

ขอบใจเจ้าที่เติบโตขึ้น พยายามอย่างเต็มที่เพื่อเป็นคนที่ดีขึ้น จนทำให้หลี่ซ่งหลียอมรับเจ้า และยอมยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือตระกูลฉิน