ตอนที่ 146 มีความสุขเหลือเกิน

เพราะได้เห็นที่บ้านหลี่สือว่าการอยู่เดือนตอนไม่มีใครช่วยดูแลเป็นอย่างไร

ยากลำบากมากจริง ๆ

ดังนั้นพอกลับถึงบ้าน ไป๋เถาจึงเกาะแขนแม่กู้ไว้ไม่ปล่อย พูดเสียงอ่อนว่า “แม่คะ แม่ไม่รู้หรอก หลี่สือต้องไปทำงาน ที่บ้านก็ไม่มีผู้ใหญ่ช่วย มีแค่เด็กสองคนนั้นช่วยทำอาหารในห้องครัว แฝดสามของเรายังหนักกันคนละสี่จินกว่า ส่วนที่บ้านหลี่สือคนหนึ่งหนักแค่สี่จิน ดูแล้วพี่สะใภ้บ้านหลี่สือลำบากมากจริง ๆ แม่ ถ้าไม่เห็นก็ไม่รู้ ฉันมีแม่คอยช่วย ฉันมีความสุขมากจริง ๆ”

แม่กู้เลี้ยงเด็กห้าคนมาจนโตทั้งชีวิต มีก็แต่ไป๋เถาที่เคยเกาะแขนเธออ้อน แม้จะเต็มใจดูแลลูกสะใภ้กับหลานชาย แต่ในใจก็พลอยปลื้มจนบอกไม่ถูก