กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
สายตาของกู้เจิงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าเล็กขาวผ่อง แววตางดงามราวน้ำของภรรยา กับเสียงพูดอันอ่อนหวานเบา ๆ คำพูดเหล่านั้นราวกับระเบิดขึ้นในสมองของกู้เจิง
พอไป๋เถาพูดจบ เห็นกู้เจิงมองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง ก็รู้สึกเขินขึ้นมาบ้าง รีบไปล้างหน้าแปรงฟัน
กู้เจิงยืนอยู่ตรงนั้นนานทีเดียวกว่าจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ใต้ดวงตามีรอยยิ้มไหลเวียน
ไป๋เถาล้างหน้าเสร็จ พอเดินออกมาก็ปะทะกับสายตาของกู้เจิงที่ราวกับจะจมเธอให้หายไป ไม่คิดว่าคำพูดเมื่อครู่ของเธอจะทำให้กู้เจิงมีปฏิกิริยามากขนาดนี้
“แค่ก ๆ พี่เจิง เรากินข้าวกันเถอะ”
กู้เจิงได้สติ “อืม ผมไปตักให้ คุณนั่งรอที่โต๊ะก่อน”