กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ฉันก็ว่าแล้ววันนี้ทำไมได้ยินอีกาขัน ก็รู้ว่าคงไม่มีเรื่องดี ๆ ดูอะไร ดูอะไรที่บ้านฉัน” หลิวเฉ่าหยาด่าอ้อม ๆ ให้ได้ยิน
“อ๊ะ เธอไม่ได้ดูฉัน แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าฉันมองเธอยังไง
ฉันยืนอยู่ในบ้านของตัวเอง มันไปขวางอะไรเธอ
ฉันว่านี่มันใครกัน ท่าทางใหญ่โตจริง ๆ ทำไมรู้สึกว่าท่าทีแบบนี้มันช่างเหมือนเมียเจ้าที่ดินที่เคยข่มเหงผู้คนเมื่อก่อนเลย
ขอถามหน่อยเถอะ เมื่อก่อนที่บ้านเธอเป็นเจ้าที่ดินใช่ไหม? ไม่งั้นทำไมถึงได้เก่งเรื่องขูดรีดคนขนาดนี้ ชำนาญจริง ๆ”
ไป๋เถากอดแขนพิงประตูใหญ่บ้านตัวเอง พูดเบา ๆ อย่างไม่ยี่หระ