กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เฉินเฟิงโซวกลืนน้ำลาย “เห็นไหม แบบนั้นถึงเรียกว่าขายของทำเงินก้อนโต”
เฉินอวี้อดหมดกำลังใจไม่ได้ ตอนที่อยู่ตรงนี้เธอแอบดีใจที่หาเงินเพิ่มได้ 2 เหมา แต่พอมองแผงของคนอื่น ธนบัตรเป็นปึก ๆ จึงไม่แปลกที่พ่อค้าคนกลางในตอนนี้จะเป็นคนกลุ่มแรกที่ร่ำรวยขึ้นมา เห็นแล้วอดอิจฉาไม่ได้จริง ๆ
“พวกเราจะไปเทียบกับเขาได้ยังไง ของของเขาล้วนเป็นสินค้าขาดตลาด ทั้งข้าวสาร แป้งสาลีขาว แล้วก็เนื้อหมู ดูของพวกเราสิ มีอะไรบ้าง”
“พี่ ตอนเรากลับก็ซื้อเนื้อกินสักหน่อยเถอะ” เพื่อจะได้กินเนื้อ เฉินเฟิงโซวถึงกับลืมไปว่าตัวเองยังเคืองเฉินอวี้อยู่
“เนื้อแพงขนาดไหนกัน เงินที่ขายได้ยังต้องเอากลับไปให้พ่อแม่ด้วย ไม่อย่างนั้นคราวหน้าพ่อแม่ก็ไม่ให้พวกเราเอาของออกมาขายแล้ว” เฉินอวี้ส่ายหน้า