กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ไป๋เถามองสีหน้ากระอักกระอ่วนของแม่กู้ที่ดูจะมากกว่าเธอเสียอีก ความกระอักกระอ่วนของเธอเองกลับลดลงไปมาก
เธอเดินเข้าไปทักทายทุกคนอย่างเปิดเผยเป็นธรรมชาติ คนที่ควรเรียกว่าป้าก็เรียกป้า คนที่ควรเรียกว่าป้าสะใภ้ก็เรียกป้าสะใภ้
ในบรรดาคนเหล่านั้นมีพี่สะใภ้น้องสะใภ้ของแม่กู้อยู่ด้วย หรือก็คือป้ารองของกู้เจิง ซึ่งอาศัยอยู่ในตรอกชุมชนด้านหลัง
หลังทักทายกันเรียบร้อย ไป๋เถาก็ยืนอยู่ข้างแม่กู้แล้วพูดเสียงหวานว่า “แม่ไม่ต้องพูดถึงเลย สีนี้เข้ากับแม่มาก ใส่แล้วสวยจริง ๆ ฝีมือป้าหูก็ดีด้วย ดูสิ ตัดเย็บได้เรียบร้อยขนาดนี้”
พอได้ยินคำพูดของไป๋เถา ความกระอักกระอ่วนเมื่อครู่ของแม่กู้ก็หายไปจนหมด รอยยินดีบนใบหน้าแทบจะเก็บไม่อยู่