กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ไป๋เถาจัดหนังสือไม่กี่เล่มในกล่องให้เรียบร้อยแล้วหยิบขึ้นมาทั้งหมด เตรียมจะเอากลับไปตอนกลับบ้าน
เธอมองท้องฟ้าข้างนอก เวลาก็ล่วงเลยมามากแล้ว
“ฉันจะไปดูแม่หน่อย บอกแม่สักคำ ก็ต้องกลับแล้ว”
ไป๋เถาเข้าไปในห้องดูแม่ไป๋
เห็นแม่ไป๋นอนอยู่บนเตียงหลับตาปี๋ ปากยังพึมพำ ‘โอ๊ย โอ๊ย… โกรธจนจะตายอยู่แล้ว ไอ้ลูกเวร’
“แม่ดีขึ้นบ้างหรือยัง? จะให้ตามหมอมาตรวจไหม เผื่อโมโหจนป่วยขึ้นมาจะแย่” ไป๋เถามีเรื่องในใจ อดทนพูดออกไป
แม่ไป๋พูดอย่างฮึดฮัด “ฉันน่ะรับไม่ได้หรอกที่จะเสียหน้าคน ถ้าอาสะใภ้สามกับอาสะใภ้สี่รู้เข้า ไม่รู้จะหัวเราะเยาะฉันยังไง ฉันไม่ยอมให้คนนอกมาดูเรื่องตลกหรอก”
ไป๋เถาก็พูดจาอ่อนโยนปลอบเธออีกยกใหญ่
พูดจนไป๋เถาคอแห้งปากแห้ง แม่ไป๋สีหน้าถึงดีขึ้นหน่อย