เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ไป๋เถาเกลี้ยกล่อมแม่ไป๋อยู่ในห้องอีกครู่หนึ่ง “แม่พักสักหน่อยเถอะ ฉันจะไปดูว่าน้องสาวทำงานเสร็จหรือยัง จะได้ไปช่วยเธอ”
แม่ไป๋นอนอยู่บนเตียง แก่นแท้ ปราณ จิตวิญญาณราวกับถูกสูบออกไปจนหมด น้ำเสียงอ่อนแรง “ไปเถอะ ไปเถอะ”
เมื่อครู่พอแม่ไป๋กลับมา เธอก็ได้ยินเรื่องที่ไป๋เถียนเซิงพูดว่าจะไม่เลี้ยงดูเธอยามแก่
ลูกสาวคนเล็กเห็นดังนั้น สีหน้าของเธอก็พลันตึงขึ้น
เพราะไป๋เถียนเซิงเป็นลูกชาย ของดีอะไรในบ้านก็ล้วนตกถึงท้องของไป๋เถียนเซิงทั้งนั้น ทั้งยังเป็นเด็กที่เธอเลี้ยงดูมากับมือ แต่กลับไม่กตัญญูแม้แต่น้อย แบบนี้เธอจะไม่เสียหน้าตาได้อย่างไร!
ดังนั้นเธอจึงไล่ไป๋อวิ๋นออกไปทำงาน
ไป๋เถาตามหาไป๋อวิ๋นจนพบ แล้วพูดพลางพองแก้มว่า “แม่กลับมาแล้ว โดนน้องชายของเราทำให้โมโหจนล้มป่วย ตอนนี้พักอยู่ในห้อง”