ตอนที่ 36 อิจฉาที่มี เยาะเย้ยที่ไม่มี รังเกียจที่จน กลัวที่รวย

“ไป๋เถาจะฆ่าผัวตัวเองหรือไง!” กู้เจิงจงใจพูดเกินจริง เขาสังเกตได้ว่าเมียยังไม่พอใจเรื่องเมื่อครู่ จึงแกล้งหยอกให้เธอขำ

ไป๋เถาทำปากยู่ น้ำเสียงนุ่มนวลฟังออกว่ามีความน้อยใจอยู่ “กู้เจิง มือฉันเจ็บมากเลย เมื่อกี้ตบคนแรงเกินไป รู้อย่างนี้ว่าหน้ามันแข็งขนาดนี้ ฉันใช้เท้าถีบไปแล้ว ทำมือฉันเจ็บแบบนี้ แสบร้อน ๆ”

กู้เจิงใช้มือข้างหนึ่งบังคับทิศทางรถจักรยาน อีกข้างเอื้อมไปด้านหลัง คว้ามือน้อย ๆ ของเธอได้อย่างแม่นยำแล้วดึงมาที่เอว “ไหนดูหน่อย”

แต่ก่อนเป็นไป๋เถาที่โอบเอวเขาเองก่อน กู้เจิงยังชอบทำเป็นจริงจังให้เธอระวังภาพลักษณ์

จริงอย่างว่า ผิวของเธออ่อนบางแค่แตะนิดเดียวก็แดงแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเวลาออกแรง ฝ่ามือแดงไปหมด

ใต้ดวงตากู้เจิงมีแววสงสารวูบหนึ่ง เขายกมือเธอขึ้นแนบปากจูบ ระยะทางที่เหลือเขาจับมือเธอไว้ไม่ปล่อยอีก

ทั้งสองไม่ได้สนใจว่าเฉินอวี้ที่ถูกตบหน้าเจ็บหรือไม่ มีแค่ไป๋เถาพูดว่ามือเจ็บประโยคเดียว กู้เจิงก็เจ็บใจแทนจนแย่